بداهه ی بهمن

 1به تماشای درختو به انداختن سنگ، در این آب پر از آرامشو به آوای پرِ پاپری منزل همسایه که تا مقصد این نهر روان در دل صحرا پرِ پرواز گشوده استسلامی کردمو دلم باز یه اندازه ی یک دشت وسیع، بال و پر  باز نمود«من چه سبزم امروز»و در اندیشه ی خوابیدن در خاطره ی حوض قدیمی حیاطمن پر از شور و نشاطو پر از دغدغه ی بازی با پای برهنه در کوچه ی تنگچه شکوهی